17-07-2010 | Afscheid met het kampioenschap, einde tijdperk Hans en Stien

Het mooie afscheidsfeest, de teleurstelling om de verloren finale van het Nederlands elftal en de verzengende hitte achter ons gelaten te hebben leek het ons wel aardig om iets op papier te zetten wat we deze 22 jaar hebben meegemaakt. Om niemand te kort te doen hebben we in dit verhaal geen namen genoemd.

Na 22 jaar afscheid nemen van elke zondagmorgen met de groep op stap om, ofwel in Ootmarsum of elders in de omgeving een voetbalwedstrijd te spelen valt zwaar. Inmiddels kennen we alle sportcomplexen in de (verre) omgeving, van Nijverdal (lang geleden) tot en Tilligte en van Langeveen tot Haaksbergen (’s morgens om 9.00 uur) , wij kennen ze allemaal. Van professioneel aangestuurde clubs waar je op waardige wijze wordt ontvangen tot clubs waar je zelf maar moest uitzoeken hoe het die morgen zou gaan. Clubs ook die er altijd voor zorgden dat de wedstrijd goed tot een eind gebracht kon worden en clubs waar tijdens de wedstrijd doodleuk een barbeque werd gehouden naast het doel van de bezoekende club. Dat het voetbal dan naar het tweede plan werd verwezen was in dat geval dan ook niet zo verwonderlijk. In de loop der jaren hebben we spelers in ons team gehad waarmee je de gekste dingen kon meemaken. Op maandagavond bezoek van een van de spelers om zich te excuseren dat hij de zondag ervoor niet aanwezig was geweest omdat hij zich verslapen had. De stelregel was nl dat we niemand belden voor aanvang om te vragen of ze al wakker waren. Bij de senioren ben je immers oud en wijs genoeg om te weten dat je te allen tijde op tijd aanwezig moet zijn. Dat sommige neo-senioren daar problemen mee hadden was begrijpelijk omdat de ervaring leerde dat dit na hoogstens een half seizoen niet meer aan de orde was en ze wel op tijd konden komen. Begonnen zijn met spelers waarvan de zonen nu in ons team spelen. Begonnen zijn we ook met een team dat het seizoen ervoor kampioen was geworden. Wij dachten dit te kunnen voortzetten maar moesten er achteraf gezien 22 jaar op wachten. Tijdens al die jaren was er een periode dat we jaarlijks naar het toernooi in Achternmeer (Duitsland) gingen. Het was elk jaar weer een groot feest om samen met o.a. Sportclub Denekamp daar de oosterburen te laten zien dat we naast voetballen ook van andere markten thuis waren. Eén speler van ons team heeft daar zelfs zijn grote liefde gevonden is ondertussen al jaren gelukkig samen met haar en de kinderen die ze inmiddels ook al hebben. Uitstapjes na afloop van het seizoen naar o.a. Drogeham (Friesland), Gladbeck (Duitsland), Maastricht en het al genoemde Achternmeer zijn weekenden waar we nog jaren over kunnen praten en die we niet snel zullen vergeten. Gevoetbald werd er ook het grootste gedeelte van de jaren op een niveau waar het er eigenlijk niet toe deed of je won of verloor als het maar gezellig was voor, tijdens en vooral na de wedstrijd. Wedstrijden ook waar nog iets recht gezet moest worden omdat het verloop van de eerder gespeelde wedstrijd niet naar ieders wens was verlopen. We herinneren ons een wedstrijd in Wierden waar het voor ons al snel duidelijk werd dat we niet konden winnen hoe goed we ook speelden. Thuis hadden we met 1-0 gewonnen volgens de tegenstander met behulp van de scheidsrechter. De clubscheidsrechter uit Wierden, had de nodige instructies gekregen om ervoor te zorgen dat de thuisclub, hoe dan ook winnend van het veld diende te stappen. Ook wij waren ons dat bewust en werd er een plan gesmeed om dit te voorkomen. Bij aanvang van de tweede helft kreeg een van onze spelers direct rood omdat hij te laat op het veld kwam. We moesten verder met 10 spelers. Na korte tijd vielen nog eens 3 spelers met blessures uit (er kon niet gewisseld worden omdat we precies 11 spelers hadden) zodat de scheidsrechter gedwongen was de wedstrijd te beëindigen. Met een 1-1 stand werd de kleedkamer opgezocht heel Wierden in opperste verbazing achter latend. De wedstrijd werd nooit meer uitgespeeld. Allemaal herinneringen zoals ook de beslissingswedstrijd om degradatie tegen la Première op het veld van de Tukkers in Albergen. Overtuigend werd deze met 5-1 gewonnen. Een stevige wedstrijd die werd ontsierd door de beenbreuk van een van onze spelers. Hij is na een lange lijdensweg wel weer fit geworden en speelt nu nog steeds in een van de lagere elftallen. Met uitzondering van dit voorval, de enkelbreuk van een van onze keepers en een zware knieblessure die het einde betekende van zijn voetbalcarrière zijn ons in al die jaren gelukkig zware tegenslagen bespaard gebleven. Het positieve overheerst en laat ons vol plezier en tevredenheid terugkijken op een mooie periode in ons (voetbal)leven. Mooie herinneringen zoals jongens die vanuit de junioren bij ons kwamen en de problemen (studie, financiën, liefdesperikelen en dergelijke) die de leeftijd met zich mee brachten, met ons deelden. Achteraf bleken deze ‘problemen’ niet de allergrootste geweest te zijn die ze inmiddels in hun leven hebben meegemaakt, ze zijn allemaal op een goede, verstandige en waardige manier opgelost. Om nou te zeggen wat de mooiste jaren zijn geweest is moeilijk aan te geven elke periode was mooi en vooral interessant. Een vriendengroep van jaren geleden die allemaal samen in ons team speelden, had er de gewoonte van gemaakt om samen tijdens het eerste weekend van september een weekend te gaan stappen. Een van de laatste keren hadden ze ervoor gezorgd dat ze op zondagmorgen terug waren. Het meest verstandige was om ze allemaal op de reservebank te zetten, gezien de alcohollucht die ze nog bij zich droegen. Vlak voor tijd moest een van de reserves noodgedwongen invallen vervolgens liep hij per ongeluk tegen een bal op die daarna tot zijn en onze verbazing in het vijandelijke doel verdween. Hij kon zijn geluk niet op en rende het hele veld over om zich te laten feliciteren. Groot was dan ook zijn verbazing dat hij direct nadat hij gescoord had weer van het veld werd gehaald. Hij had zijn werk naar behoren gedaan. Mede door dit doelpunt werd de wedstrijd winnend afgesloten. Ook herinneren we ons dat de scheidsrechter een bal tegen de rug kreeg. Gevolg hiervan was dat zijn fluitje uit zijn mond op het gras viel. Een van onze spelers bedacht zich geen moment. Hij pakte het fluitje op en blies erop. Wat hij niet opmerkte was dat onze spits op dat moment in scoringspositie (vrij voor de keeper) stond en verbouwereerd achterom keek waarom hij werd teruggefloten. Spelers die elkaar na afloop van de wedstrijd de rug wasten. Spelers waar je elke keer weer op moest wachten na de wedstrijd omdat ze eerst een sigaretje wilden roken. Spelers ook die, na afloop nog eerder in de kantine zaten dan de toeschouwers. Deze laatste groep waren vaak ook de spelers die elke zondag het langst na bleven zitten. Sponsoren waren zonder uitzondering bedrijven uit de horeca. Allemaal hebben ze in de loop der jaren goed voor ons gezorgd. Voor zowel de inwendige mens als voor wat betreft de wedstrijdkleding. Jarenlang was er naast de horeca een sponsor die daar niet thuis hoorde (hij kwam er wel eens op bezoek overigens). Hij was de sponsor van onze trainingspakken en tassen. Het feestje dat gegeven werd naar aanleiding van ons 25 jarig huwelijk, de hulp die we hebben gekregen van het elftal toen we gingen verbouwen. Teveel om op te noemen maar wel allemaal dingen die je niet meer vergeet en waar we veel waardering voor hebben. Graag willen we dan ook alle mensen die genoemd en niet genoemd zijn, bedanken voor de mooie jaren die we samen als leider van de verschillende elftallen hebben meegemaakt. Alle spelers, medeleiders, grensrechters, scheidsrechters, technische commissies en niet te vergeten de ouders, vriendinnen, partners en vrouwen en tot slot de tegenstanders, van jullie allemaal staat er wel iets in ons geheugen gegrift.

Tot slot nog een woord van dank aan alle oud-spelers die gehoor hebben gegeven aan de oproep aanwezig te willen zijn op ons afscheidsfeestje van zaterdag 3 juli j.l. De organisatie heeft het voor elkaar gekregen dat er ruim 80 spelers aanwezig waren op deze mooie zaterdagmiddag. Pluim hiervoor. Verbazingwekkend was het dat we vooraf niets van dit afscheid hebben gehoord. Volkomen verrast zagen we die middag alle mensen in de kantine, waar we op een slinkse manier naar toe werden gebracht. Vele jongens, mannen inmiddels, die we jaren niet gezien hadden maakten het tot een gezellige bijeenkomst. Nogmaals dank en heel erg mooi dat jullie geweest zijn.

Hans en Stien Overvelde